Anna Simoens uit Leuven wint met De betovering de schrijfwedstrijd van Memento Festival. De jury koos haar tekst als beste van 93 inzendingen. Lees Anna's verhaal onderaan deze pagina!
Eerste plaats: Anna Simoens (9 jaar)
De titel De betovering is goed gekozen, want de jury voelde zich 'betoverd door haar sprookjesachtige taal, die doet denken aan het werk van Toon Tellegen'. Uit het juryrapport: 'De betovering heeft een goede cadans met uitgepuurde, korte zinnen waardoor een mooi leesritme ontstaat. De jury roemt vooral de motivatie van de schrijfster om zeer bewust met de illustratie van Carll Cneut aan de slag te gaan. In haar tekst schemert die inspiratiebron het meeste door.'
Tweede plaats: Judith Grahovac (10 jaar)
Judith Grahovac behaalt de tweede plaats met Het honingverhaal van Tiramisu. De schrijfster bouwt als één van de enige schrijvers haar verhaal mooi op met een duidelijk begin, midden en einde en een goede schets van de personages. De jury roemt haar om haar vindingrijkheid en creativiteit met taal.
Derde plaats: Lien Franckaert (12 jaar)
Op de derde plaats eindigt Lien Franckaert. Ze overtuigt met een zeer aandoenlijk en doeltreffend gedicht dat, volgens jurylid en illustrator Carll Cneut, meteen uitnodigt om een tekening bij te maken omdat het zo prikkelt en fascineert. De schrijfster toont durf in deze tekst die ritmisch vaart maakt en toewerkt naar een droge maar interessante afsluiter.
Een eervolle vermelding gaat naar Roan Oosterlynck, Lente Donckels, Elise Tytgat, Juliette Verschueren, Jura Vandewalle en Clara Jonckheere.
De jury wil iedereen bedanken die een tekst instuurde. De jury bestond uit:
- Tine Lefebvre: schrijfster van de kinderboeken Voor de nieuwe maan en Hannah & de krokodil. Tine maakte vijf jaar deel uit van het stadsdichterscollectief Letterzetter in Kortrijk,
- Annelien Vanessche: experte kinderboeken bij Bibliotheek Kortrijk,
- Carll Cneut: illustrator en dit jaar ambassadeur van Memento Festival.
De betovering
Op een dag in het bos,
nodigde Ollie de Os
zijn vrienden uit.
Dat werd vast een grote fuif.
De kat had een mooie witte vacht,
ook was de kat heel erg zacht.
De olifant had grote oren en een lange snuit,
daarmee was zijn stuk tekst uit
Eén van de vrienden was een muis,
de vogel kwam ook uit zijn huis.
Maar toen deed Ollie iets heel vreemds:
hij sprak een spreuk uit over zijn vrienden.
De kat werd groot, heel groot zelfs:
net zo groot als de olifant.
De olifant werd klein, heel klein zelfs:
net zo klein als de kat ooit was.
De muis zat stilletjes toe te kijken
tot het bleek dat één van zijn pootjes op een vleugel leek.
De vogel kreeg een lange staart
de vrienden keken heel verbaasd.
En Ollie was verdwenen!
En toen barstten de vrienden in lachen uit!
Nu had de kat een lange snuit.
Ze vonden het stiekem wel eens fijn
om iemand anders te kunnen zijn
Maar na een dag, een uur, een minuut en een seconde
was de betovering verbroken.
De vrienden keken een beetje sip.
Maar waarom deed Ollie dat nou? vroeg de muis
De kat zuchtte: dat weet ik echt niet, heus.
