Het is een eigenschap die ze met vele vrijwilligers deelt: ook Lut De Vos (70) kan niet stilzitten. Waar mensen na een carrière een rustiger leven opzoeken, blijft Lut geven als vrijwilliger.
“Ik werd geboren in Machelen-aan-de-Leie. Als kleine Lut had ik ook al mijn bezigheden en dromen. Ik wilde liefst zangeres worden zoals mijn idool Marva, maar in de praktijk ging ik voor een leven als schooljuf. Ik ging graag met kindjes om. Helaas overleed mijn moeder toen ik 18 was. Ik schoof mijn studies aan de normaalschool tijdelijk in de koelkast, maar daar zijn ze gebleven.
Geland en geleefd in Gent
Een alternatieve route leidde me naar Gent, waar ik mijn man leerde kennen. Wij bouwden er ons leven op en kregen een zoon. Jarenlang werkte ik met groot plezier als personeelsverantwoordelijke bij een multinational. Toen mijn man ziek werd, ruilde ik mijn job in om hem bij te staan in de kunsthandel. Een aantal jaren na zijn dood hield ik mijn professionele loopbaan voor bekeken.
“Wat zachtheid en extra aandacht maken een groot verschil.”
In goed gezelschap
Omdat nietsdoen geen optie was, gaf ik mezelf op voor gezelschapsdienst bij hulpbehoevende medeburgers. Zo’n 3 keer per week ging ik een uurtje op bezoek bij ouderen. Dan las ik de krant of een boek voor, gingen we wandelen in een bos, of koffiedrinken: de basisdingen die van onschatbare waarde zijn als je leven door ziekte kleiner wordt.
Voor hen waren die momenten kostbaar, maar voor mij evenzeer. Ooit begeleidde ik een kunstenaar die intussen blind was geworden. Hij wou nog één keer een van zijn stukken voelen, dus wij samen op stap naar de eigenaar. Ach, die mens was zo gelukkig. ’t Was mooi om te zien.
Tot ziens Gent, hallo Kortrijk!
Toen mijn zoon afstudeerde en het huis uit ging, leek het logisch om dichtbij familie te gaan wonen. Gent blijft speciaal, maar het zijn je geliefden die je thuis maken, toch? In 2020 tipten mijn nichtjes in Kortrijk een appartement aan de Leie. ‘Tante, kom gewoon eens kijken!’ Ik keek, kocht en vond opnieuw een warm nest en nieuw vrijwilligerswerk.
Toch voor de klas beland
Op maandagen leid ik met 3 andere vrijwilligers een ABC-klasje in Wijkcentrum Overleie. We helpen zo’n dertien 6 à 7-jarigen van het Sint-Amandscollege met huiswerk en leesoefeningen. Sommige kinderen kenden een moeilijke start omdat ze bijvoorbeeld hun thuisland moesten ontvluchten. Wij helpen mee de taalachterstand inhalen. Wat zachtheid en extra aandacht maken voor hen een groot verschil.
Tijdens vakanties blijven we afspreken. Tijdens de paasvakantie gaan we bijvoorbeeld tijdens een doe-namiddag in het Astridpark picknicken en spelen. Het gaat ons niet alleen om de taalvaardigheid, maar ook om het sociale aspect: sommigen hebben aan ’t eind van het schooljaar echte vriendschapsbanden gesmeed.
Merci, en taart met koffie
Op het einde van het schooljaar doen we taart met koffie in het park met de ouders erbij. Sommigen bedanken ons dan uitgebreid voor alle moeite die er mee voor zorgde dat hun zoon of dochter zo goed vooruit is gegaan. Die erkenning is leuk, maar vooral het gevoel dat je écht geholpen hebt, is voor mij van onschatbare waarde. Er zijn weinig dingen fijner dan tijdens een wandeling met mijn hond ineens ‘Hey Lut!’ te horen, en een blije oud-leerling te zien die zijn plaatsje heeft gevonden.”
2026 is door de Verenigde Naties uitgeroepen tot het Jaar van de Vrijwilliger.
Heb jij net zoals Lut zin om het verschil te maken met vrijwilligerswerk? Dan ben je hier aan het juiste adres. Bekijk hier alle vrijwilligersvacatures