Heidi Leman

Heidi Leman werkt grotendeels intuïtief en laat zich leiden door het materiaal zelf: zijn mogelijkheden, zijn beperkingen, zijn eigen wil.

Via uiteenlopende vormentalen ontvouwt zich een fragiele beeldtaal, een universeel narratief dat spreekt over kwetsbaarheid, vergankelijkheid en de behoefte aan houvast.

Het proces is cyclisch. Indrukken, beelden en gedachten worden verzameld, gezeefd en gedistilleerd tot elementen die het werk voeden. Herhaling, toeval en gelaagdheid vormen de basis waarop steeds weer nieuwe beelden ontstaan.

Heidi’s werken refereren naar beelden van destructie en verval. Een thuis is bij uitstek de plek om herinneringen te maken; de vernietiging  daarvan ontneemt gedeeltelijk de identiteit van zijn bewoners.