Het centrum van Aalbeke is een belangrijk verkeersknooppunt voor Kortrijk en de Moeskroensesteenweg een doortochtroute. Peter de Graaff creëerde met zijn keramiek tegels een rustpunt langs de drukke steenweg. Keramiek was een evidente keuze omdat Aalbeke is gekend als kleidorp door de grote aanwezigheid van klein in de bodem. Die kleiputten zijn een belangrijk onderdeel van de lokale geschiedenis en economie.
De Nederlandse kunstenaar Peter de Graaff verwerkte historische en hedendaagse verhalen in twaalf keramische tegels die in het trottoir zijn geïntegreerd. De verhalen gaan over Sint Cornelius, de patroonheilige van Aalbeke, de Koninklijke harmonie De Eendracht, de landbouw en vlasverleden, bedevaartschoenen, vroegere burgemeesters, Houtimport Vandecasteele, perentaart, het kasteel Allart, dakpannen en tapijten fabrikanten, oude molens, Hugo Claus en seizoenarbeiders. Deze tegels vormen samen een artistieke wandeling door Aalbeke officiaal ingehuldigd in 2013. Joost Declercq (vzw De Nieuwe Opdrachtgevers) was de kunstbemiddelaar.
De kunstenaar: Peter de Graaff
Peter de Graaff (°1961, Utrecht, Nederland) is een kunstenaar die zich voornamelijk op de schilderkunst toelegt. Hij volgde opleiding aan de Rijksacademie van beeldende kunsten in Amsterdam. Voor deze opdracht werkte hij samen met de zeef- en steenmeesterdrukkers Willem Moeselaar en Gertjan Forrer. Het keramisch onderzoek deed hij samen met keramist Pieter Kemink uit Amsterdam.
Tegel 11: Hugo Claus
Op deze tegel zie je, van bovenaf bekeken, een jongen die aan een schoolbank zit te schrijven. Onder hem ontvouwt zich een plattegrond van Aalbeke, met de hoofdwegen, wijken en markante gebouwen van het dorp. Het zinnetje “We gaan zien. Toch.” is de beroemde slotzin uit Het Verdriet van België van Hugo Claus. Als jongere verbleef Hugo Claus enkele jaren in het Pensionat Saint‑Joseph in de Lauwsestraat. Die periode liet diepe sporen na bij de schrijver, al behoorde ze niet tot de gelukkigste hoofdstukken uit zijn jeugd.
