Pater Damiaanstraat heropend

Op donderdag 30 april heropende het stadsbestuur  en de hele schoolgemeenschap van de Vrije Basisschool Damiaanschool de vernieuwde Pater Damiaanstraat .

Hans Libbrecht, de directeur vertelt ....

HET VERHAAL VAN DE DAMIAANSTRAAT

Heel heel lang geleden toen scholen nog niet bestonden en er ook nog geen Damiaanschool was, liep hier een aarden weggetje tussen de velden en weiden.  Toen de boer die hier vlakbij woonde, een kar kocht voor zijn werk op het veld, maakte hij het weggetje wat breder.  Het werd een heuse weg.  In de winter en bij regenweer werd de weg omgetoverd tot een modderpoel.  Dat was niet handig voor de boer en zijn kar.  Dus werden er kasseien aangevoerd en de aarden weg werd een kasseiweg.

Intussen werd de stad Kortrijk alsmaar groter en groter.  Er werden overal huizen bijgebouwd.  De weiden en de velden van de boer werden verkocht en er werd een wijk aangelegd met veel straten en veel huizen, een klooster een tehuis, een kinderdagverblijf en ook scholen.  De kasseiweg kreeg een laag asfalt, er kwamen fietspaden en er werden kleine boompjes naast het fietspad aangeplant.   De vernieuwde weg werd Damiaanstraat genoemd en de school dichtst bij die straat kreeg de naam Damiaanschool.  De wijkbewoners en de kinderen van de school die dagelijks de Damiaanstraat gebruikten, vonden dat het goed en veilig was.

En de kleine boompjes langs het fietspad wilden groeien.  Ze wilden de straat nog mooier en groener maken.  Ze staken hun takken zo breed mogelijk uit in alle richtingen en ze rekten hun wortels zover ze konden uit om water en vitamientjes te vinden.  Maar ze hadden maar weinig plaats gekregen tussen het asfalt van de straat en het fietspad.  En water en vitamientjes vonden ze bijna niet.  Daarom besloten de bomen met hun wortels doorheen het asfalt te boren om verder op zoek te gaan naar voedsel.  En hun wortels werden nog langer en nog dikker en nog sterker.  Met alle macht dat ze hadden, duwden de wortels op die manier het asfalt omhoog.  Er ontstonden kleine bultjes op het fietspad en de kinderen vonden het leuk om erover te rijden.  Een leuk hobbelig parcours werd het.  Maar de bulten werden steeds groter en groter.  De grootse molshopen konden er zelfs niet meer mee wedijveren.  Ook de stenen van de stoeprand moesten eraan geloven en werden tientallen centimeters omhooggeduwd.  Over dit puistenfietspad rijden was niet meer leuk.  Vraag het maar eens aan al die achterwerken die na een fietsrit bont en blauw waren.  Om dan maar te zwijgen van de vele valpartijen.

Het bestuur van de stad vond dat het zo niet meer verder kon en stuurde een ploeg werklui om met grote machines alle asfaltbobbels weg te schrapen.  Even was het fietspad weer zo vlak als een biljarttafel en konden de fietsers er schuddingloos overheen rijden.

Maar de wortels gingen verder met hun zoektocht naar water en vitamientjes en al gauw kwamen er nieuwe bobbels, nog groter en vervaarlijker dan voorheen.  De werklui van de stad Kortrijk plaatsten dan maar bordjes waarop stond dat fietsers beter op de rijweg reden in plaats van op het fietspad.

En dan gingen er een paar eeuwen voorbij …

Het bestuur van de stad nam het besluit om de bomen om te hakken en nieuwe bomen aan te planten in plantvakken die groot en diep genoeg waren om geen problemen meer te hebben met de wortels.  Maar door die grotere plantvakken zou het fietspad moeten verdwijnen.  Zogezegd zo gedaan.  De Damiaanstraat ligt immers in een zone 30, waar auto’s heel traag moeten rijden en daar kunnen fietsers en auto’s samen de rijweg delen.  De plannen werden getekend en goedgekeurd door het bestuur.  De werken konden beginnen …

Maar dan was er een papa van een kindje in de school en die vond het idee van een Damiaanstraat zonder fietspad niet zo’n goed idee.  En hij praatte erover met een andere papa en ook met heel veel mama’s, want mama’s kunnen goed praten.  En toen ging de papa en de heel veel mama’s ook eens naar de directeur van de school.  En die ging er dan over praten met 2 meesters en ook met heel veel juffen, want ook juffen kunnen goed praten.  En toen werd er besloten om er eens over te vergaderen met het oudercomité en ook eens de mening te vragen aan alle ouders van alle kinderen van de school.  En eigenlijk vond bijna niemand het idee van een Damiaanstraat zonder fietspad een goed idee.  Een Damiaanstraat zonder fietspad zou minder veilig zijn als voorheen.  Punt uit.

De directeur telefoneerde naar een mevrouw in de stad om te vragen of we niet eens over het probleem van de Damiaanstraat zonder fietspad konden komen praten.  En ja, het kon.  Samen met de papa en één mama ging de directeur naar de mevrouw in het stadhuis.  Er waren ook nog 2 meneren bij van de stad met geleerde brillen en plannen op grote opgerolde bladen papier.  De mevrouw en de meneren van de stad konden heel goed luisteren en ze beloofden om een nieuw plan te maken. 

Na een paar weken mochten de papa en één mama en de directeur terug naar de mevrouw en de 2 meneren van de stad.  En ze toonden hun nieuw plan.  Er zouden opnieuw fietspaden komen maar dan konden er maar aan één kant bomen staan, een keer links en wat verder dan weer rechts.  En om de veiligheid te verhogen zou er ook een verkeersdrempel komen net voor de school zodat de auto’ verplicht worden om nog trager te rijden.  Er werd ook een plaats voorzien om een bus te laten parkeren aan de school want af en toe gaan de kinderen van de Damiaanschool op stap met de bus.  Iedereen was tevreden met het plan.  Ook de burgemeester en de schepenen en de gemeenteraad vond het een goed plan.

Na wat minder dan een eeuw werden de oude bomen omgehakt.  Er verschenen nieuwe grote en diepe plantvakken en er werden nieuwe boompjes geplant.  De kapotte boordstenen werden vervangen, er kwam een drempel en het wegdek werd vernieuwd.  Dan werden nieuwe lijnen geschilderd en werden de wegwijzers op de hoek van de straat terug rechtgezet.

Toen alles klaar was, kwam de mevrouw naar de stad naar de school.  Op donderdag 30 april zou de vernieuwde straat officieel worden heropend.  En alle kinderen en ouders en buurtbewoners krijgen een ontbijtkoek en een drankje aangeboden van de stad.  Daarna zou de directeur een woordje doen, maar het zijn 4 kinderen van de school geworden die het verhaaltje van de Damiaanstraat in zijn plaats komen vertellen.  Hier word ik deel van het verhaal en het verhaal is dan ook bijna uit.

Met alle kinderen van de Damiaanschool en alle kinderen van de omliggende scholen, het kinderdagverblijf, het tehuis die hier dagelijks voorbijkomen, met alle ouders en personeel van de school, met alle buurtbewoners zeggen we hartelijk dank aan de stad Kortrijk voor de mooie en veilige straat.